← haes zn pad

VELDHAES: TERUGBLIK OP EEN OPTREDEN

veldhaes_banner_small

“Ik geloof dat ik moet kosten.”
Marcel Harteveld en ik staan in de kleedkamer van theater PePijn en over drie minuten moeten we het podium op om 20 eigenhandig vertaalde en gearrangeerde liedjes te spelen voor zesennegentig man.

Marcels opmerking stelt me allerminst gerust.
Niet alleen omdat ik zelf ook het gevoel heb dat mijn maaginhoud zichomhoog vecht, maar vooral omdat hij de doorgewinterde artiest van ons twee zou moeten zijn.
Als het hém al niet lukt zijn zenuwen (en maag) onder controle te houden, wat betekent dat dan voor mij?
Ik ben maar een striptekenaar.

Wanneer leek dit ookalweer een goed idee?

SPELEN OP VERJAARDAGEN

Acht jaar terug in de tijd.
Het is zomer en ik vier mijn verjaardag met een horde dronken tieners die doen alsof ze al weten hoe het leven werkt.

Niet zo lang geleden ontmoette ik Marcel op een feestje waar hij me voor het eerst het te gekke tokkeltje van “Why Georgia Why” liet horen. Net als ik had Marcel de neiging te pas, maar vooral te onpas , in gezelschap de gitaar op te pakken en omstanders te irriteren met urenlange speelsessies.

Om deze aandrang iets meer te kanaliseren besloten we deze keer een klein akoestisch verjaardagsconcertje in elkaar te draaien. Ouders, ooms en tantes vinden het prima. En de rest van onze vrienden zijn vooral tevreden dat de herrie tot een halfuurtje beperkt blijft.

veldhaes - the early days

het lijkt zo lang geleden…en dat is het ook.

Niet veel later begon Marcel aan zijn kleinkunstcarriere (de volledigheid gebied me te zeggen dat ik hem begeleidde tijdens de auditie waardoor hij werd aangenomen) en kwam er als vanzelf minder ruimte voor muzikale projecten in de kantlijn.
Zeker toen Mars op stoom kwam en de wereld begon te veroveren al de helft van De Gebroeders Fretz, Harteveld & Fretz, De gebroeders Harteveld & Fretz.

EENDEN

Ondertussen stond ik samen met boezemvriend Frank Heijman korte tijd met een half been in de cabaret/theaterwereld. Een bizarre episode niet geheel zonder hoogtepunten (oa de halve finale van het Leids Cabaret Festival), maar vooral de realisatie dat de theaterwereld niet echt mijn hart heeft.

Een wereld waarin je bereid moet zijn naar habbekutteveen te rijden om daar voor drie man en een paardekop 30 minuten van je programma te try-outen.

Mentaal instabiele borderliners krijgen daar wellicht een kick van.
Ik niet.
lescanards

haes in vroeger tijden, toen hij nog een eend was…en haar had

*Het aantal psychische klachten onder cabaretiers is volgens mij significant hoger dan onder de rest van de bevolking. Om een goed overzicht te krijgen in de kosten van de verzorgingsstaat moeten volgens mij dan ook subsidies voor cabarettheaters meegerekend worden als “zorgkosten” in plaats van culturele subsidies.

Terug naar de gitaar

Toen ik besloot full time striptekenaar te worden (bestaat er zoiets?), heeft de gitaar lang in een hoekje staan te verstoffen. Ik had gedacht dat mijn band met het instrument langzaam zou weg slijten. Als met een ex-vriendin waaraan de herinneringen steeds vager worden omdat je haar nooit meer spreekt.

Tot ik in september 2014 een workshop volgde van folk-icoon John Renbourn (meer over de workshop hier). Langzaam sijpelde de liefde voor gitaar terug in mijn leven.
Ik merkte dat er steeds meer ideeetjes in me opborrelde en dat ik daar misschien wel iets mee wilde.

Tribute John Renbourn

*Vorige maand bereikte mij het trieste nieuws dat John Renbourn is overleden. Hij was een uniek gitarist en karakter. Hij wordt gemist.

GOEDE DOEL

Toen afgelopen september een goede vriend van Marcel en mij aankondigde dat hij geld aan het ophalen was voor een goede-doel-marathon, vielen er een aantal puzzelstukjes op z’n plek. Marcel en ik wilde graag helpen, maar liever niet in de vorm van sponsor lopen of andere fysieke inspanningen.

Opeens bedacht ik me “we zouden natuurlijk een soort benefietconcert kunnen organiseren”

Dat zou een goede rede zijn voor Marcel en mij om weer eens rond de tafel te zitten.
Hoe zouden we dit aan kunnen pakken?
Hoe zou een programma er uit zien?
En –veel belangrijker – hoe zouden we onszelf gaan noemen?

VELDHAES

“Het lijkt mij nou echt een goed idee als jij het hele optreden geen gitaar aanraakt”
Marcel kijkt me aan en probeert in te schatten of ik misschien een grap maak.
Ik maar geen grap.

Het leek me een goed idee om onszelf wat beperkingen op te leggen. Dat zorgt voor focus en minder draaikonterij.
De spelregels op een rij:

1. Alle liedjes zijn Nederlandstalig.

Dat betekent dat Marcel zijn kwaliteit als “hertaler” ten volle moet aanwenden.

2. Alles begeleid door haes op niet meer dan één akoestische gitaar.

Omdat ik daarmee de hele muzikale ruggengraat van de act ben, moeten de arrangementen goed in elkaar zitten en kan ik niet terugvallen op andere muzikanten.

3. Alle opbrengsten gaan naar het goede doel.

Immers, anders is het niet echt een benefiet concert.

4. We dragen allebei een gilletje en stropdas.

Omdat het kan.

Veel creatievelingen denken dat regels en beperkingen het proces blokkeren. Terwijl je met de juiste regels en randvoorwaarden het proces juist kan kanaliseren.

Door de veldhaes-regels was voor ons in een keer  kraakhelder wie welke taak had, welke liedjes wel en niet passend waren en …wat we aan moesten.
Dat zorgde voor enorm veel focus en momentum.

Ondertussen hadden we Michiel Brongers van Grass Audio zo gek gekregen om het geluid te verzorgen. Het voordeel aan Michiel is dat hij nooit slaapt, waardoor hij tijd had om ergens tussendoor een decor te klussen met negen schemerlampjes rondom het podium. Daarnaast was hij niet teberoerd om twee supergave condensator microfonen neer te zetten voor mijn gitaar waardoor die klonk als een one-man-band-on-steroids.

Marcel Harteveld en Hugo Seriese - aka veldhaes

Die herkenbare boze blik als jij NIET degene bent die bier mag drinken op het podium – foto: Lizzy Haegmans

Verder was theater PePijn zo goed om haar zaal belangeloos beschikbaar te stellen. PePijn was de perfecte locatie voor een intiem akoestisch concert als dit.

Kortom, niets stond ons nog in de weg een grandioos optreden te geven.
Behalve de misselijkmakende zenuwen die over ons kwamen vlak voor aanvang dan.

Ik kijk Marcel nog een keer aan.
Hij schenkt me een mager glimlachje en dan verdwijnt hij door het gordijn het podium op.

Ik haal nog een keer adem en loop achter hem aan.

Meer veldhaes:

Please leave a Comment